MOBY DİCK KADAR YALNIZDIM.....

Maksat kendime acımak değil kendimi iyileştirmek ama yaralı kısmımı da çoktan unutmuş haldeyim.Çünkü kaç zamandır,belki de çocukluktan beri asla yara almamam gerektiğimi cephedeki tek başına asker gibi olmamı öğütlüyorum kendime.İnsanın zayıflıktan mükemmelliğe,yarı hayvanlıktan eşrefi mahlukata geçtiğini söyleyenleri takip ediyorum güçleriyle beni ezmeye kalkanlara karşı.Ama o iyi zamanların gelmesi için şaşmaz bir irade gerekiyor.ne yapacağını bilmek ve şaşmadan yürümek.Üstelik bunu söyleyen insanların hepsi benim için kitaplarda yaşıyor ve ben sanki soyut,anlaşılmaz bir varlık haline geliyorum.yaşantılardan çok -dağınık- fikirlerle yaşayan;ne düşündüğünü ne yediğinden daha iyi hatırlayan ancak sertlikte karşılaştığında bu düşünceleri de birden tuzla buz olan tuhaf bir varlığım.içgüdülerime gülüyorum bazı yüzleri kafamda putlaştırırken onlardan uzak duruyorum,sonra da kalkıp beni ezen insanların önünde köleleşiyorum(daha iyi bir planım olmadığı için,sırf boşluğa katlanamadığım için) ve ben özgürleştiren,su damlaları gibi genişleyen ve kendini arıtan dengeli bir sevgiyi nerede bulacağımı bilmiyorum.keşke bir sanatım olsaydı ve ömrümü onun için harcasaydım.

lareviewofbooks:

Image: Strata © Stanford Kay

SUSAN SALTER REYNOLDS on Pamela Druckerman’s Bringing Up Bébé,
Friedrich Delius’s Portrait of a Mother as a Young Woman,
and Tupelo Hassman’s Girlchild.

Pamela Druckerman
Bringing Up Bébé: One American Mother Discovers the Wisdom of French Parenting
The Penguin Press, February 2012. 284 pp.

Is anyone else irritated by our fascination with the way the French do every little thing? Admiring them is one thing; trying to imitate the way they eat, make love, have affairs, raise children is another. There’s something unseemly about it. Figure out how to be stylish on your own, for god’s sake; if you need a manual, it’s quite hopeless.

That said, Bringing Up Bébé is fun to read. Druckerman’s first book, Lust in Translation, about French marriage, was also fun. But motherhood is a more sacred institution than marriage, and for those of us who have followed the mommy wars for decades, there’s no such thing as an apolitical stance.

We know about the pressures mothers face: the economy and the culture demand that we work; yet in this country there is no federal support for working mothers, in fact, we are routinely warned that daycare will emotionally scar our children. The how-to literature on motherhood ratchets up the pressure: a generation of “helicopter” mothers who micromanage their children from infancy to adulthood. The message is: We are doing it all wrong.

Read More

(Source: lareviewofbooks)

scribnerbooks:

“No one is better at prying open the ordinary reality of evil, the way our nightmares emerge from our daily experience, from our fears and our frustrations, our envy and our rage….King, at his best, affects us: by revealing the deepest — and yes, the darkest — aspects of ourselves.”

—David Ulin, a terrific literary critic, casts his eye on King’s “merit as a writer” on the Los Angeles Times website